สำหรับการขอวีซ่าท่องเที่ยวแคนาดา เขาเน้นที่เอกสารเป็นหลักถ้าเอกสารครบก็ผ่านฉลุย ไม่ครบหรือเขาขอเพิ่มเติมก็มายื่นเพิ่มได้ กรณีที่เลวร้ายสุดคือสัมภาษณ์ตัวต่อตัว ส่วนตัวแคนาดาจึงจัดได้ว่าเป็นประเทศที่ขอเข้าง่ายมากๆ

ไปยื่นขอกันได้ที่ Canada Visa Office ตึกอับดุลราฮิมชั้น 15  ตัวตึกจะอยู่ที่ถนนพระราม 4 ตรงข้ามสวนลุม ตึกจะอยู่ข้างๆ ตึกอื้อจือเหลียง มา BTS ลงศาลาแดง ถ้ามา MRT ลงสีลมหรือสวนลุมก็ได้ เปิดวันจันทร์ – วันพฤหัสฯ เวลา 07.30 – 10.00 น. ไปยิ่งเช้ายิ่งดี (แผนที่)

เอกสารที่(ผม)ใช้

• Passport
• เอกสารการขอวีซ่า IMM  5257 และข้อมูลของครอบครัว IMM 5645 ตัวเอกสารสามารถกรอกลงไปแล้วพิมพ์ออกมาได้เลย (ใช้ Adobe Reader จะดีสุดเพราะรองรับภาษาไทย) เนื่องจากลองเปรียบเทียบเอกสารที่เคยขอกับเว็บล่าสุดพบว่ามีการเปลี่ยนแปลงจึงขอลงลิงก์แล้วไปดูเองไว้จะดีกว่า Application for a temporary resident visa to visit Canada
• รูปถ่ายสองนิ้วตามข้อกำหนด หน้ายิ่งเต็มจอได้ยิ่งดี
• ตอนที่ขอเพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ ก็เลยต้องใช้ Transcript (ภาษาอังกฤษ) และเอกสารการศึกษาทุกอย่างที่แนบได้ แนบไปด้วยเนื่องจากในการขอครั้งแรกไม่ได้เอาให้เขาไปก็เลยต้องยื่นอีกรอบเสียเวลาไปอีกอาทิตย์
• สมุดบัญชีธนาคารทุกธนาคารที่มีการเคลื่อนไหวยื่นให้เขาไปทั้งเล่มนั้นแหละ ไม่จำเป็นต้องขอ statement เงินไม่จำเป็นต้องเยอะมากขอให้มีเงินเข้าออกประจำ
• ถ้ามีจดหมายเชิญก็ให้เขาไป ในกรณีผมที่ต้องยื่นรอบสอง คราวนี้กะไม่ให้พลาด ทางโน้นเลยแนะนำให้ถ่ายเอกสารจดหมายเชิญอีกชุดแล้วใช้ปากกาเน้นข้อความตรงที่เขาบอกว่า จะออกค่าใช้จ่ายให้เท่าไหร่จนถึงวันไหน ตัวเบ้งๆ แนะว่าพยายามหาหลักฐานผูกมัดตัวเองว่ามีตัวเองมีภาระผูกพันที่เมืองไทยมากมาย ไม่สามารถโดดวีซ่าไปเป็นโรบินฮู้ดที่นั่นได้
• มีค่าใช่จ่ายในการขอได้หรือไม่ได้ก็ต้องจ่าย ขอคืนไม่ได้ ของผมเป็นแบบ single​ entry เข้าออกครั้งเดียว 2,400 บาท อาจมีการเปลี่ยนแปลงได้แนะให้ไปดูที่ตัวเว็บ Fees ไม่รับเป็นเงินสด ต้องเป็น Bank Draft หรือแคชเชียร์เช็คเท่านั้น ซื้อได้ทุกธนาคาร ข้างล่างตึกอับดุลก็มีธ.กรุงเทพกับไทยพาณิชย์ แต่แนะนำให้ซื้อมาก่อนเพื่อความรวดเร็ว

ที่เหลือก็รออย่างเดียว กรณีปกติ 3 วันรู้ผล ของผมยื่นรอบสองก็เลยบวกไปอีกอาทิตย์นึง (คาบเกี่ยวเสาร์-อาทิตย์ด้วย ซวยจริง) อนึ่งบล็อกนี้เป็นแค่ประสบการณ์การขอเท่านั้น(ปี  2553) แนะนำให้อ่าน Visting Canda ของทางตัวสำนักงานจะได้ข้อมูลที่ล่าสุดกว่า

หน้าตาวีซ่าก็จะเป็นประมาณนี้

Canada Visa

ปล. ลืมเซนเซอร์หมายเลข passport เลยเอาหมีดำเข้ามา ขอบคุณ picnik ใน google picasa ที่สามารถแต่งรูปได้ทันที

อย่างโหด! ปลดเสร็จ เดินเข้าห้องได้สบายใจเฉิบ สำหรับคนที่ไปเที่ยวแล้วพักโรงแรมหรืออยู่หอพัก เหตุการณ์นี้อาจจะเกิดขึ้นกับตัวได้ ถ้าเกิดพักอยู่ในสถานที่ที่ค่อนข้างพลุกพล่านและไม่ปลอดภัย วันนี้ผมจึงขอเสนอ door stopper หรือ door jammed (ภาษาไทยน่าจะเรียกว่า ตัวหยุดประตู ) อุปกรณ์ที่จะช่วยให้คุณปลอดภัยยามหลับสนิท วิธีใช้ก็ง่ายๆ วางไว้ที่หน้าประตู แล้วทดสอบว่ามีคนข้างนอกเปิดเข้ามาได้หรือเปล่า แค่นั้นก็เป็นอันจบ

Door Stopper / Door Jammed

แต่อุปกรณ์นี้มันมีหลาย design มีแบบโคตรน่ารักคิกขุๆ ก็มี แต่ของน่ารักอย่างนั้นเหมาะกับเอาไว้ใช้ที่บ้าน แต่ถ้าจะเอาไว้สำหรับป้องกันจริงๆ แนะนำให้ซื้ออันที่ทำด้วยไม้ โลหะ หรือยางไปเลย (แบบ alarm ก็มี แต่ไม่ลงทุนขนาดนั้น) ส่วนอันนี้ที่เลือกมา เพราะคุณแฟนบอกว่าต้องเลือกปลายที่มันแหลม และองศาแคบเข้าไว้ เพราะเราไม่อาจจะรู้ได้ว่า ประตูที่เราจะใช้กับตัวหยุดประตูเนี่ยมันมีช่องว่างขนาดไหน ถ้าช่องว่างแคบ แล้วถ้าซื้ออันที่มันปลายใหญ่ๆ มา มันจะใช้ไม่ได้

(◕ฺ‿◕ฺ) สัจธรรมบังเกิด เลยตัดสินใจซื้ออันนี้มาซะเลย (ขอบคุณคุณแฟนที่ชี้ทางสว่าง) สถานที่ซื้อก็ไม่ใช่ที่ไหนไกล ร้าน Daiso 60 บาททุกชิ้น พยายามเลือกอันที่คิดว่าน่าจะคุ้มกับ 60 บาทที่เสียไป  ถ้าใครอยากได้สวย เอาไปใช้ในบ้าน ร้าน Loft หรือไม่ก็ร้าน gift shop แถว Siam Discovery ก็น่าจะมี

จุดเริ่มต้นของการไปร่วมงานเทศกาลนี้ก็มาจากชั่วโมงเรียนญี่ปุ่น อาจารย์ก็เอาตั๋วฟรีมาแจก อ.บอกว่าเป็นงานรำวงของคนญี่ปุ่น ตอนแรกก็คิดจะไม่ไป แต่พออาจารย์บอกว่ามีสาวญี่ปุ่นเพียบเท่านั้นแหละ หางจิ้งจอกโผล่ออกมากี่หางก็ไม่รู้ รีบไปเอาตั๋วจากอาจารย์แทบไม่ทัน :fighterm:

บองโอโดริ(Bon Dori, 盆踊り หรือจะเรียกว่าบงโอโดริก็ได้) เป็นเทศกาลรำวงที่ระลึกถึงบรรพบุรุษที่จากไปแล้วซึ่งงานรำวงนี้จัดอยู่ในเทศกาลบอง พอจะคุ้นๆ ใช่ไหมล่ะ ว่าเทศกาลบองมันก็คล้ายกับเทศกาลเช็งเม้งของคนจีน ในญี่ปุ่นมีจัดทุกๆ หน้าร้อน แต่ในไทยเขาจะจัดงานแบบนี้ทุกๆ 2 ปี

ในปีนี้งานบองโอโดริจัดงานที่สนามกีฬาแห่งชาติ(2 ปีก่อนก็ที่นี่) คนมาร่วมงานกะด้วยตาคร่าวๆ ก็น่าจะเลย 1,000 คน ในงานก็มีร้านรวงที่ส่วนมากขายอาหารเช่น ทาโกยากิ เกี๋ยวซ่า เครป พิซซ่าญี่ปุ่น สาเก ฯลฯ ซึ่งของแต่ละอย่างก็แพงเอาเรื่องเลยทีเดียว แต่ที่สำคัญนั้นคือเด็กญี่ปุ่น ส่วนมากที่เห็นอายุน่าจะไม่เกิน 18 กันทั้งนั้น หายากมากที่อายุเกินกว่านี้ ใครที่อยู่สาย L ถ้าได้มาอยู่ในงานนี้คงชอบมากเป็นพิเศษ

เริ่มต้นงานก็เป็นการนำเด็กนักเรียนจากโรงเรียนสมาคมไทย-ญี่ปุ่น(ที่น่าจะเป็นเด็กผู้หญิงหมดเลย)มาเต้นประกอบจังหวะ มือนึงถือไม้และอีกมือนึงถือวัตถุที่คล้ายๆ กลอง เพลงประกอบที่ใช้ในการเต้นนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน(แหงอยู่แล้ว) ไม่รู้ว่าจะหามาฟังได้อีกหรือเปล่า เพราะฟังแล้วรู้สึกปลุกใจอย่างบอกไม่ถูก



แล้วก็เป็นธรรมเนียมสากลอยู่แล้วที่ต้องมีผู้ใหญ่มาเปิดงาน ส่วนใหญ่ก็เป็นคนญี่ปุ่น ที่เป็นคนไทยก็มีนิดหน่อย พิธีกรที่เป็นคนแปลไทยก็ลิ้นแข็งๆ พูดไทยไม่ค่อยชัด เวทีไม้นี้เขาก็พูดและเต้นรำกันอยู่บนเวทีเนี่ยแหละ


ถัดจากเปิดงานก็มีการแสดงกลองสดจากโอกินาว่า และการรำไทยของไทย แต่ตรงนี้ช่วงนี้ไม่ได้ถ่าย เพราะไปสนใจร้านค้าที่อยู่รอบงานมากกว่า ซึ่งของแต่ละอย่างก็น่ากินทั้งนั้น แต่ก็แพงใช่ย่อย อย่างสาเกแก้วนึงก็ถ้วยละร้อย Asahi แก้วพลากติกก็แก้วละ 60


เกมช้อนปลาทอง (金魚すくい, Kingyo-sukui, คิงเกียว สุคุย) อย่างที่เรามักจะเห็นในมังงะบ่อยๆ ก็ยกมาให้เห็น ณ ที่นี่ด้วย แต่ก็ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ เพราะมันคล้ายๆ กับการช้อนปลาในงานวัดบ้านเรา แต่ไหงที่เห็นจากในรูปดันเป็นปลาหางนกยูงก็ไม่รู้?


อย่างที่บอกไปก่อนแล้วว่าในงานนี้มีแต่เด็กตำ่กว่าอายุ 18 ทั้งนั้น (คิดว่ามาจากโรงเรียนนั้นแหละ) แต่ชุดสบายๆ อย่าง ยูกะตะ(浴衣, yukata) ทำให้เปอร์เซนต์ความน่ารักพุ่งขึ้นไปอีก 30%

คราวนี้ก็ถึงเวลามาเต้น มาเต้น มาเต้นรำกัน การเต้นรำวงก็ไม่ง่ายอย่างของไทยที่เต้นแปปๆ ก็เป็นแล้ว แต่ละเพลงก็เต้นไม่เหมือนกัน ตามกำหนดการมีการเต้นเพลง 4 เพลง แต่ไอ้ 4 เพลงเนี่ยแหละพอหมดแล้วก็ติดลมวนลูปเต้นกันใหม่ เอาให้เหนื่อยกันไปข้าง รู้สึกว่าบางเพลงจะมีเนื้อหาเกี่ยวกับแมว ก็มีท่าเต้นที่คล้ายๆ แมว น่ารักเป็นที่สุด

ได้เห็นโอบ้าซัง(คุณย่า)มาเต้นด้วย น่ารักมาก ก็เลยถ่ายรูปเอาไว้

ณ จากนี้ก็เป็นรูปเด็กๆ ทั้งนั้น เด็กเล็กๆ มาเต้นแล้วน่ารักมาก ที่โตมาหน่อยก็น่ารักเข้าไปอีก โดยเฉพาะคนที่ใส่ยูกะตะสีแดงและเหลือง เอาใจไปเลย









โดยเฉพาะตอนที่สาวยูกะตะแดงมาเต้นหลังโอบ้าซังแล้ว เป็นภาพที่น่าดูเป็นอย่างยิ่ง เป็นความกลมกลืนที่หายาก

มีนักข่าวจากทีวีไทยมาทำข่าวด้วย เสียดายมากๆ ตอนถ่ายรูปหมู่สาวๆ (มีสาวยูกะตะแดง) แบตเจ้ากรรมดันหมด แทบอยากตะโกนดังๆ กลางงาน




จากการที่ไปงานนี้ได้รับรู้ประสบการณ์ และเห็นอะไรหลายๆอย่างเช่น

• เหมือนหลงเข้าไปงานวัดญี่ปุนอย่างที่เคยอ่านในมังงะ แต่ร้านรวงที่เห็นค่อนข้างมีน้อย ถ้าได้งานบองที่ญี่ปุ่นจริงๆ คงจะตื่นเต้นน่าดู
• คนไทยและคนญี่ปุ่นมากันเต็มไปหมด แยกไม่ค่อยออกว่าคนไหนชาติไหน แถมมีชาว cosplay มาร่วมแจมงานนี้ด้วย
• เด็กญี่ปุ่นหลายคน น่าจะเป็นลูกครึ่ง พอฟังไทยได้ แต่เสียดายยังไม่กล้าพอที่จะขอถ่ายรูป
• สาวไทยบางคนก็แอบเนียนใส่ยูกะตะ ก็ทำให้หลงเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กญี่ปุ่น เพ่ิงจับผิดได้ก็ตอนพูดไทยเนี่ยแหละ
• เด็กญี่ปุ่นไม่ได้ขาวอย่างที่คิด ส่วนมากมีแต่ผิวธรรมดาไปจนถึงคล้ำ
• เพิ่งรู้ว่าคนญี่ปุ่นอยู่ในกรุงเทพมากมายขนาดนี้ (ต้องขอบคุณอาจารย์ที่ให้ตั๋วฟรีมา กับเพื่อนต้าที่มางานนี้เป็นเพื่อน)

เอาไว้อีก 2 ปี ภาษาญี่ปุ่นกล้าแข็งกว่านี้ กะจะขอถ่ายรูปสาวญี่ปุ่นกันสองต่อสองเสียหน่อย แต่ก็ค่อนข้างเสียดายอีกอย่างที่ต้องรีบกลับก่อน ตอนปิดงานมีการจุดพลุฉลองด้วย อดดูพลุเลย (รูปพลุบางส่วนหาดูได้ที่บล็อกพี่ Wiennat)