THUNDER

แต่รูปนี้ไม่ได้ถ่ายจาก DSLR นะ ถ่ายมากจากกล้องมือถือ iPhone เนี่ยแหละ ใช้ Camera+ แล้วใช้โหมด burst ถ่ายเอา ขาตั้งกล้องก็ไม่มีให้ใช้ ต้องใช้ควายพยายามอย่างสูงในการถ่าย ถ่ายเกือบร้อยรูปได้รูปนี้มาแค่รูปเดียว ถ่ายเสร็จเลยบรรญัติกฎสามในการถ่ายรูปฟ้าผ่าสามข้อขึ้นมาเลยว่า หนึ่งต้องอดทน สองก็ต้องอดทนยิ่งขึ้น สามก็ต้องอดทนจนถึงที่สุด แค่นี้เราก็ได้รูปฟ้าผ่ามาเชยชมแล้ว

ปล. เขียนเสร็จก็เลยนึกขึ้นได้ว่าเคยบล็อกเรื่องกล้องที่ดีที่สุดคือกล้องที่ใกล้ตัวเราที่สุด

ชื่อเรื่องของบล็อกนี้มันค่อนข้างเป็นจริงนะ เพราะกล้องที่ใช้อยู่ทุกวันนี้ก็เป็น Canon Kiss Digital X (400D) เวลาจะพกไปไหนมาไหน โคตร จะ ไม่ สะดวก เพราะต้องมีกระเป๋ากล้อง(ตัวที่เขาแถมมา) ถึงตัวกระเป๋ามันจะเล็ก แต่ต้องเสียแขนข้างนึงในการสะพาย จะเดินเร็วๆ หรือวิ่งก็ยากเพราะมันจะกระโตงกระเตงอยู่ที่ไหล่เนี่ยแหละ พักนี้เวลาออกไปเที่ยวไหน กินอะไรก็มักจะไม่ได้พกกล้องไป แต่ระหว่างที่อยู่ข้างนอกเผอิญ ไปหากินร้านอาหารแปลกๆ อยู่หลายที่แต่ก็ต้องเจ็บใจตัวเอง(และเซ็ง)ที่ไม่ได้พกกล้องไป จะเอามาเขียนรีวงรีวิวหรืออัพฯขึ้น Facebook ให้คนอื่นมาดูก็ไม่ได้ เจอเหตุการณ์แปลกๆ ก็ไม่มีกล้องที่จะถ่ายอีก

เมื่อ 2-3 ปีก่อน ผมต้องการแค่กล้องที่ถ่ายภาพชัด noise น้อยๆ ในตอนนั้นมีตัวเลือกแค่ DSLR เท่านั้น แต่ถ้าเป็น ณ ตอนนี้มีตัวเลือกที่ค่อนข้างหลากหลายเลยอย่าง

• Micro 4/3: ตอนไปเที่ยวแคนาดาเห็น PEN EP-1 ของ @kengggg แล้วค่อนข้างอิจฉา เนื่องจากตัวกล้องมันเล็ก แถมยังเปลี่ยนเลนส์ได้อีก ภาพก็ไม่ได้ด้อยกว่า Kiss X เลย เผลอๆ ดีกว่าด้วยซ้ำ ยิ่งตอนไปปั่นจักรยานใน Stanley Park ลำบากโคตร ปั่นไปก็ต้องดูกล้องไปว่าสะพายไว้ดีหรือเปล่า จะกระแทกอะไรไหม
• Camera phone(โดยเฉพาะ smart phone): สมัยก่อนตอนที่มือถือมันเพิ่งมีกล้อง ค่อนข้างรังเกียจภาพที่ออกมาจากมือถือเหมือนมันจะมีมาให้ทำไมว่ะ แต่ถ้าเป็น ณ ตอนนี้นอกจากฟังก์ชั่นถ่ายภาพพื้นฐานแล้วยังถ่าย HD vdo, geotagging ได้ในตัว แถมถ่ายเสร็จก็อัพฯ เข้า Facebook และ Flickr ได้ทันที ถึงภาพมันจะด้วยกว่าสองชนิดแรก แต่ความครบเครื่องมันมากกว่า

ตอนนี้ก็เพิ่งซื้อสมาร์ทโฟนที่ถ่ายรูปและวิดีโอมาแล้ว หวังว่าคงจะไม่ต้องต้องเซ็งตัวเองอีกต่อไป…

ป.ล. แต่ถ้าไม่เคยมีกล้องมาก่อนคงเลือก Micro 4/3 แล้วมาใช้กับ Eye-Fi เอาถ้าต้องการทำ geotagging กับการอัพโหลดเข้าเว็บแบบ on the go แต่การอัพโหลดแบบนี้ต้องมี smart phone ที่ต่อ wifi, edge, 3g อีก ทำไมมันต้องมีสมาร์ทโฟนมาเกี่ยวข้องในชีวิตด้วย

Picked this mask at Union Mall

จุดเริ่มต้นของการไปร่วมงานเทศกาลนี้ก็มาจากชั่วโมงเรียนญี่ปุ่น อาจารย์ก็เอาตั๋วฟรีมาแจก อ.บอกว่าเป็นงานรำวงของคนญี่ปุ่น ตอนแรกก็คิดจะไม่ไป แต่พออาจารย์บอกว่ามีสาวญี่ปุ่นเพียบเท่านั้นแหละ หางจิ้งจอกโผล่ออกมากี่หางก็ไม่รู้ รีบไปเอาตั๋วจากอาจารย์แทบไม่ทัน :fighterm:

บองโอโดริ(Bon Dori, 盆踊り หรือจะเรียกว่าบงโอโดริก็ได้) เป็นเทศกาลรำวงที่ระลึกถึงบรรพบุรุษที่จากไปแล้วซึ่งงานรำวงนี้จัดอยู่ในเทศกาลบอง พอจะคุ้นๆ ใช่ไหมล่ะ ว่าเทศกาลบองมันก็คล้ายกับเทศกาลเช็งเม้งของคนจีน ในญี่ปุ่นมีจัดทุกๆ หน้าร้อน แต่ในไทยเขาจะจัดงานแบบนี้ทุกๆ 2 ปี

ในปีนี้งานบองโอโดริจัดงานที่สนามกีฬาแห่งชาติ(2 ปีก่อนก็ที่นี่) คนมาร่วมงานกะด้วยตาคร่าวๆ ก็น่าจะเลย 1,000 คน ในงานก็มีร้านรวงที่ส่วนมากขายอาหารเช่น ทาโกยากิ เกี๋ยวซ่า เครป พิซซ่าญี่ปุ่น สาเก ฯลฯ ซึ่งของแต่ละอย่างก็แพงเอาเรื่องเลยทีเดียว แต่ที่สำคัญนั้นคือเด็กญี่ปุ่น ส่วนมากที่เห็นอายุน่าจะไม่เกิน 18 กันทั้งนั้น หายากมากที่อายุเกินกว่านี้ ใครที่อยู่สาย L ถ้าได้มาอยู่ในงานนี้คงชอบมากเป็นพิเศษ

เริ่มต้นงานก็เป็นการนำเด็กนักเรียนจากโรงเรียนสมาคมไทย-ญี่ปุ่น(ที่น่าจะเป็นเด็กผู้หญิงหมดเลย)มาเต้นประกอบจังหวะ มือนึงถือไม้และอีกมือนึงถือวัตถุที่คล้ายๆ กลอง เพลงประกอบที่ใช้ในการเต้นนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน(แหงอยู่แล้ว) ไม่รู้ว่าจะหามาฟังได้อีกหรือเปล่า เพราะฟังแล้วรู้สึกปลุกใจอย่างบอกไม่ถูก



แล้วก็เป็นธรรมเนียมสากลอยู่แล้วที่ต้องมีผู้ใหญ่มาเปิดงาน ส่วนใหญ่ก็เป็นคนญี่ปุ่น ที่เป็นคนไทยก็มีนิดหน่อย พิธีกรที่เป็นคนแปลไทยก็ลิ้นแข็งๆ พูดไทยไม่ค่อยชัด เวทีไม้นี้เขาก็พูดและเต้นรำกันอยู่บนเวทีเนี่ยแหละ


ถัดจากเปิดงานก็มีการแสดงกลองสดจากโอกินาว่า และการรำไทยของไทย แต่ตรงนี้ช่วงนี้ไม่ได้ถ่าย เพราะไปสนใจร้านค้าที่อยู่รอบงานมากกว่า ซึ่งของแต่ละอย่างก็น่ากินทั้งนั้น แต่ก็แพงใช่ย่อย อย่างสาเกแก้วนึงก็ถ้วยละร้อย Asahi แก้วพลากติกก็แก้วละ 60


เกมช้อนปลาทอง (金魚すくい, Kingyo-sukui, คิงเกียว สุคุย) อย่างที่เรามักจะเห็นในมังงะบ่อยๆ ก็ยกมาให้เห็น ณ ที่นี่ด้วย แต่ก็ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ เพราะมันคล้ายๆ กับการช้อนปลาในงานวัดบ้านเรา แต่ไหงที่เห็นจากในรูปดันเป็นปลาหางนกยูงก็ไม่รู้?


อย่างที่บอกไปก่อนแล้วว่าในงานนี้มีแต่เด็กตำ่กว่าอายุ 18 ทั้งนั้น (คิดว่ามาจากโรงเรียนนั้นแหละ) แต่ชุดสบายๆ อย่าง ยูกะตะ(浴衣, yukata) ทำให้เปอร์เซนต์ความน่ารักพุ่งขึ้นไปอีก 30%

คราวนี้ก็ถึงเวลามาเต้น มาเต้น มาเต้นรำกัน การเต้นรำวงก็ไม่ง่ายอย่างของไทยที่เต้นแปปๆ ก็เป็นแล้ว แต่ละเพลงก็เต้นไม่เหมือนกัน ตามกำหนดการมีการเต้นเพลง 4 เพลง แต่ไอ้ 4 เพลงเนี่ยแหละพอหมดแล้วก็ติดลมวนลูปเต้นกันใหม่ เอาให้เหนื่อยกันไปข้าง รู้สึกว่าบางเพลงจะมีเนื้อหาเกี่ยวกับแมว ก็มีท่าเต้นที่คล้ายๆ แมว น่ารักเป็นที่สุด

ได้เห็นโอบ้าซัง(คุณย่า)มาเต้นด้วย น่ารักมาก ก็เลยถ่ายรูปเอาไว้

ณ จากนี้ก็เป็นรูปเด็กๆ ทั้งนั้น เด็กเล็กๆ มาเต้นแล้วน่ารักมาก ที่โตมาหน่อยก็น่ารักเข้าไปอีก โดยเฉพาะคนที่ใส่ยูกะตะสีแดงและเหลือง เอาใจไปเลย









โดยเฉพาะตอนที่สาวยูกะตะแดงมาเต้นหลังโอบ้าซังแล้ว เป็นภาพที่น่าดูเป็นอย่างยิ่ง เป็นความกลมกลืนที่หายาก

มีนักข่าวจากทีวีไทยมาทำข่าวด้วย เสียดายมากๆ ตอนถ่ายรูปหมู่สาวๆ (มีสาวยูกะตะแดง) แบตเจ้ากรรมดันหมด แทบอยากตะโกนดังๆ กลางงาน




จากการที่ไปงานนี้ได้รับรู้ประสบการณ์ และเห็นอะไรหลายๆอย่างเช่น

• เหมือนหลงเข้าไปงานวัดญี่ปุนอย่างที่เคยอ่านในมังงะ แต่ร้านรวงที่เห็นค่อนข้างมีน้อย ถ้าได้งานบองที่ญี่ปุ่นจริงๆ คงจะตื่นเต้นน่าดู
• คนไทยและคนญี่ปุ่นมากันเต็มไปหมด แยกไม่ค่อยออกว่าคนไหนชาติไหน แถมมีชาว cosplay มาร่วมแจมงานนี้ด้วย
• เด็กญี่ปุ่นหลายคน น่าจะเป็นลูกครึ่ง พอฟังไทยได้ แต่เสียดายยังไม่กล้าพอที่จะขอถ่ายรูป
• สาวไทยบางคนก็แอบเนียนใส่ยูกะตะ ก็ทำให้หลงเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กญี่ปุ่น เพ่ิงจับผิดได้ก็ตอนพูดไทยเนี่ยแหละ
• เด็กญี่ปุ่นไม่ได้ขาวอย่างที่คิด ส่วนมากมีแต่ผิวธรรมดาไปจนถึงคล้ำ
• เพิ่งรู้ว่าคนญี่ปุ่นอยู่ในกรุงเทพมากมายขนาดนี้ (ต้องขอบคุณอาจารย์ที่ให้ตั๋วฟรีมา กับเพื่อนต้าที่มางานนี้เป็นเพื่อน)

เอาไว้อีก 2 ปี ภาษาญี่ปุ่นกล้าแข็งกว่านี้ กะจะขอถ่ายรูปสาวญี่ปุ่นกันสองต่อสองเสียหน่อย แต่ก็ค่อนข้างเสียดายอีกอย่างที่ต้องรีบกลับก่อน ตอนปิดงานมีการจุดพลุฉลองด้วย อดดูพลุเลย (รูปพลุบางส่วนหาดูได้ที่บล็อกพี่ Wiennat)